ေနာက္ျပန္ကိန္း

ရင္းႏွီးျမွဳပ္ႏွံတဲ့ ကုမၸဏီတစ္ခုမွာ အႀကံေပးပုဂၢိဳလ္အျဖစ္
တာ၀န္ထမ္းေဆာင္ေနတဲ့ကၽြန္ေတာ္ဟာ ကိုယ့္မိသားစု၊ ကိုယ့္ခ်စ္သူကို
အရမ္းခ်စ္တတ္သူလို႔ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ထင္ခဲ့တယ္။

ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ေန႔စဥ္အလုပ္က ေဟာင္ေကာင္နဲ႔အေမရိကန္ စေတာ့ပ္ေစ်းကြက္ေတြေနာက္
လိုက္တဲ့အလုပ္ျဖစ္တယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ဘ၀အခ်ိန္တစ္၀က္ကို စေတာ့ပ္ေစ်းကြက္ေတြထဲ
ျမွဳပ္ႏွံထားခဲ့တယ္။ ကၽြန္ေတာ္ရဲ႕အားလပ္ခ်ိန္ေတြကို မိသားစု၊ ခ်စ္သူ၊
သူငယ္ခ်င္းမိတ္ေဆြေတြအတြက္ ကၽြန္ေတာ္ခ်န္ထားပါတယ္။
"ခ်စ္တာေနာက္က်သြားတယ္"လို႔ထင္ၿပီး မိသားစု၊ ခ်စ္သူအတြက္ အားနာတဲ့မ်က္ရည္ေတြ
ကၽြန္ေတာ့္ပါးေပၚစီးက်ခဲ့ဖူးတယ္။ ဒါေပမယ့္ မ်က္ရည္ေတြမေျခာက္ခင္ "အနာဂတ္"အတြက္
ကၽြန္ေတာ္လႈပ္ရွားရျပန္တယ္။ မိသားစု၊ ခ်စ္သူ၊ သူငယ္ခ်င္းေတြကို
ကၽြန္ေတာ္လ်စ္လ်ဴရွဴခဲ့မိျပန္တယ္။

အိမ္တစ္ေခါက္ျပန္ဖို႔ ကၽြန္ေတာ္အခ်ိန္မေပးႏိုင္ခဲ့ဘူး။ ခ်စ္သူေဆးခန္းျပဖို႔
ကၽြန္ေတာ္အေဖာ္ မလုပ္ႏိုင္ခဲ့ဘူး။ အဲဒီအတြက္ အဖိုးတန္တဲ့အခ်ိန္နဲ႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔
စစ္ေအးခင္းခဲ့ၾကတယ္။ ဒါကို ကၽြန္ေတာ့္မိဘ၊ ကၽြန္ေတာ့္ခ်စ္သူ၊
သူငယ္ခ်င္းမိတ္ေဆြေတြ ကၽြန္ေတာ့္ကိုနားလည္ၾကမယ္လို႔ ကၽြန္ေတာ္ထင္ခဲ့တယ္။

မၾကာခင္မွာပဲ ကၽြန္ေတာ့္ေမြးေန႔ေရာက္ေတာ့မယ္။ ေမြးေန႔ကို ကၽြန္ေတာ္တစ္သက္
မေမွ်ာ္လင့္ခဲ့ဖူးဘူး။ ေမြးေန႔ပဲြက်င္းပဖို႔ ဘယ္လိုမွ မထိုက္တန္လို႔ျဖစ္တယ္။
ေမြးေန႔မွာ တစ္ေယာက္ထဲ တိတ္တိတ္ဆိတ္ဆိတ္ ကၽြန္ေတာ္ေနခ်င္မိတယ္။ ဒီလိုနဲ႔
ကၽြန္းေလးတစ္ခုမွာ ဆိတ္ၿငိမ္တဲ့ေမြးေန႔ကို တစ္ေယာက္ထဲျဖတ္ေက်ာ္ဖို႔
ကၽြန္ေတာ္ဆံုးျဖတ္လိုက္တယ္။

ညအခ်ိန္ ဘန္ဂလိုရဲ႕၀ရန္တာမွာ ကၽြန္ေတာ္တိတ္တဆိတ္ထိုင္ေနခဲ့တယ္။ ဆားဓာတ္ပါတဲ့
ေလညင္းထဲ ကၽြန္ေတာ့္တစ္ကိုယ္လံုး နစ္ထားလိုက္တယ္။ ေလာကႀကီးတစ္ခုလံုး
ၿငိမ္သက္လို႔ေနတယ္။ ရုတ္တရက္ မႈန္၀ါး၀ါးကၽြန္ေတာ့္အသိထဲမွာ သူစိမ္းတစ္ေယာက္ရဲ႕
စကားသံကို ၾကားလိုက္မိတယ္။ ေသခ်ာနားေထာင္လိုက္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ကို
သူစကားေျပာေနတာျဖစ္တယ္။

"..... သူငယ္၊ ဒီေန႔ မင္းရဲ႕ေမြးေန႔မွာ မင္းကို ထူးျခားတဲ့လက္ေဆာင္တစ္ခု
က်ဳပ္ေပးခ်င္တယ္။ ဘာျဖစ္ျဖစ္ မင္း ေတာင္းဆိုႏိုင္တယ္"

ကၽြန္ေတာ္အိပ္မက္မက္ေနၿပီး နတ္တစ္ပါးနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္စကားေျပာေနတယ္လို႔ ထင္မိတယ္။
ကၽြန္ေတာ္တစ္ခ်က္ၿပံဳးလိုက္ၿပီး

"နတ္မင္းလား? ဘာျဖစ္ျဖစ္ ကၽြန္ေတာ္ေတာင္းဆိုႏိုင္လား?"

"ေတာင္းဆိုႏိုင္ပါတယ္"

"ဒီလိုဆိုရင္ မ်က္လံုးတစ္စံုကို ကၽြန္ေတာ္လိုခ်င္ပါတယ္။ စေတာ့ပ္ေစ်းကြက္ေတြ
ေစ်းတက္မယ့္အခ်ိန္ကို ျမင္ႏိုင္တဲ့ မ်က္လံုးတစ္စံုလိုခ်င္တယ္"

"ေကာင္းၿပီ။ မင္းဆႏၵျပည့္ေစရမယ္"

အိပ္မက္ကႏုိးလာသည့္တိုင္ ကၽြန္ေတာ္ၿပံဳးေနတယ္။

ေနာက္တစ္ေန႔ အလုပ္ခြင္ဆီ ကၽြန္ေတာ္ျပန္လာခဲ့တယ္။ တက္ေနတဲ့ စေတာ့ပ္ေတြကို
ၾကည့္ၿပီး "ဘယ္ႏွစ္ရက္ ဆက္တက္ႏိုင္ဦးမလဲ" လို႔ ကၽြန္ေတာ္စိတ္ထဲ ေတြးေနခဲ့တယ္။
အဲဒီမွာ ရုတ္တရက္ "၃"ဂဏန္းတစ္ခု လင္းလက္လာတာကို ကၽြန္ေတာ္ေတြ႔လိုက္တယ္။
၃ရက္ေနၿပီးေနာက္ စေတာ့ပ္ေစ်းေတြ က်လာတယ္။ ဒါဟာ နတ္မင္းတကယ္ေပးခဲ့တဲ့
ကၽြန္ေတာ့္ေမြးေန႔လက္ေဆာင္လား?

နတ္ေပးတဲ့"မ်က္လံုး"နဲ႔ စေတာ့ပ္ေစ်းကြက္ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကို
ကၽြန္ေတာ္ေအာင္ႏိုင္ခဲ့တယ္။ ဒါေပမယ့္ မိသားစုနဲ႔ခ်စ္သူကို ကၽြန္ေတာ္မေတြ႔တာ
ၾကာခဲ့ၿပီ။

ဒီေန႔ ကၽြန္ေတာ္အိမ္ျပန္ျဖစ္တယ္။ အိမ္တံခါးကိုတြန္းဖြင့္ၿပီး ကိုယ့္အခန္းထဲ
ကၽြန္ေတာ္တန္းတန္းမတ္မတ္ ၀င္သြားတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ေနာက္မွာ ေမေမရဲ႕ "မနက္ျဖန္
သားေဖေဖရဲ႕ ေမြးေန႔ေနာ္၊ သား ထမင္းျပန္လာစားႏိုင္လား?" ဆိုတဲ့အသံက
လိုက္ပါလာတယ္။ ေမေမ့အသံအဆံုးမွာ ေဖေဖက အလ်င္စလိုနဲ႔ "မလိုဘူးသား၊
သားျပန္လာစရာမလိုဘူး။ သားလုပ္စရာရွိတာလုပ္ပါ" လို႔ ေျပာတယ္။

အလုပ္အိတ္ကို ခ်ၿပီး ဧည့္ခန္းထဲမွာ ထိုင္ေနတဲ့ ေဖေဖဆီ ကၽြန္ေတာ္ေလွ်ာက္သြားတယ္။


"ျပန္လာႏိုင္ရင္ သား ျပန္လာ......."

စကားကိုဆံုးေအာင္ ကၽြန္ေတာ္မေျပာႏိုင္ခဲ့ဘူး။ ရုတ္တရက္ ေဖေဖ့ေခါင္းေပၚမွာ
"၃၅"ဆိုတဲ့ ကိန္းတစ္ခု လင္းသြားတာကို ကၽြန္ေတာ္ေတြ႔လိုက္တယ္။ ကၽြန္ေတာ္
တဒဂၤမင္သက္သြားခဲ့တယ္။ အဲဒီေနာက္ အခန္းထဲ ကၽြန္ေတာ္ေႏွးေႏွး ေကြးေကြး
၀င္ခဲ့တယ္။ ၃၅ရက္ေနၿပီးရင္ ေဖေဖ............

ေဖေဖရဲ႕ေမြးေန႔မွာ ကၽြန္ေတာ္အတတ္ႏိုင္ဆံုး အလုပ္ေတြကို လက္စသတ္ၿပီး
အိမ္ျပန္ခဲ့တယ္။ ကၽြန္ေတာ္ အိမ္ေရာက္တဲ့အခ်ိန္ ေဖေဖအိပ္ေနခဲ့ၿပီ။ အခန္းထဲမွာ
ကေလးငယ္တစ္ေယာက္လို ကၽြန္ေတာ္ေအာ္ငိုမိတယ္။

၃ရက္ေနၿပီး အလုပ္ကို ကၽြန္ေတာ္ခြင့္တင္လိုက္တယ္။ ၿပီးေတာ့ မိဘေတြနဲ႔အတူ
မနက္စာစားျဖစ္တယ္။ ေဖေဖရဲ႕ေခါင္းေပၚမွာ "၃၄"ဆိုတဲ့ကိန္းကို လင္းခနဲ
ကၽြန္ေတာ္ေတြ႔လိုက္တယ္။ ေဖေဖကို ကၽြန္ေတာ္ေတြ႔ႏိုင္တဲ့ေန႔ရက္ေတြ
ဒီေလာက္ရက္ေလးပဲ က်န္ေတာ့တယ္။ ေမေမ့ဘက္ကို ကၽြန္ေတာ္ေျဖးေျဖးေလး
လွည့္ၾကည့္လိုက္တယ္။ ေမေမ့ေခါင္းေပၚမွာလည္း "၄၅"ဆိုတဲ့ဂဏန္းကို
ကၽြန္ေတာ္ေတြ႔လိုက္တယ္။ တကယ္ေတာ့ မိသားစုနဲ႔ကၽြန္ေတာ္ေနထိုင္ႏိုင္မယ့္ရက္ေတြက
တေျဖးေျဖး ရက္ရက္စက္စက္ ေနာက္ျပန္ေရတြက္ေနခဲ့ပါၿပီ။ ကၽြန္ေတာ့္ရင္ဘတ္တစ္လံုး
ေအာင့္တက္လာတယ္။ နာက်င္လာတယ္။

တနဂၤေႏြေန႔မွာ ကၽြန္ေတာ္ရဲ႕ဥေပကၡာျပဳခံထားရတဲ့ ခ်စ္သူဆီက ဖုန္းကို
ကၽြန္ေတာ္ရလိုက္တယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ကို ခ်စ္သူက ေတြ႔ခ်င္ပါတယ္တဲ့။ ဆိုင္တစ္ဆိုင္မွာ
ကၽြန္ေတာ္တို႔ ခ်ိန္းလိုက္ၾကတယ္။ အဲဒီဆိုင္က အစားအစာေတြကို
ခ်စ္သူအရမ္းႀကိဳက္မွန္း ကၽြန္ေတာ္သိတယ္။ ဒါေပမယ့္ သူနဲ႔အတူစားေသာက္ဖို႔ အရင္က
ကၽြန္ေတာ္အခ်ိန္မေပးႏိုင္ခဲ့ဘူး။ ကၽြန္ေတာ္ေရာက္ၿပီး နာရီ၀က္အၾကာမွာ ခ်စ္သူကို
ဆိုင္တံခါး၀မွာ ကၽြန္ေတာ္ေတြ႔လိုက္တယ္။ ခ်စ္သူရဲ႕ဦးေခါင္းထက္မွာ "၁"ဂဏန္းကို
ကၽြန္ေတာ္ေတြ႔လိုက္သလို ခ်စ္သူေဘးမွာလည္း "သူ"တစ္ေယာက္ကို ေတြ႔လိုက္တယ္။
အဲဒီေနာက္ပိုင္း ခ်စ္သူကို ကၽြန္ေတာ္လံုး၀ မေတြ႔ခဲ့ရေတာ့ပါဘူး။

တစ္ပတ္ေနၿပီးေနာက္ အလုပ္ကေန ကၽြန္ေတာ္ထြက္စာတင္လိုက္ၿပီး အိမ္သူ၊ အိမ္သား
မိသားစုေဘးမွာပဲ အတတ္ႏိုင္ဆံုး ကၽြန္ေတာ္ေနခဲ့တယ္။ စုေဆာင္းထားတဲ့
ေငြေၾကးေတြနဲ႔ ခရီးအတူထြက္ၾကတယ္။ ေဖေဖ ေဆးရံုတက္တဲ့အထိ၊ ေဖေဖ့ေခါင္းေပၚက
ဂဏန္းေတြ ခုဂဏန္းေျပာင္းသြားတဲ့အထိ သူတို႔ေဘးမွာ ကၽြန္ေတာ္ရွိေနခဲ့တယ္။
ေဖေဖရဲ႕ေနာက္ဆံုးရက္ေတြမွာ ေဖေဖနဲ႔မ်က္ႏွာခ်င္းမဆိုင္ရဲလို႔ အတတ္ႏိုင္ဆံုး
ကၽြန္ေတာ္ေရွာင္ခဲ့တယ္။ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ခဲ့ရင္လည္း
ကၽြန္ေတာ္ေခါင္းငုံ႔ၿပီးေနတယ္။ ေဖေဖ့ေခါင္းေပၚက ဂဏန္းေတြ "၃" "၂" "၁"အျဖစ္
ေျပာင္းသြားတာကို ကၽြန္ေတာ္ရင္မဆိုင္ရဲခဲ့ဘူး။

ေဖေဖ့ေခါင္းေပၚ "၁"ဂဏန္းေတြ႔တဲ့ေန႔က လူနာခန္းထဲကေန ကၽြန္ေတာ္ထြက္လာခဲ့ၿပီး
လမ္းေပၚမွာ ေလွ်ာက္သြားေနမိတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ပါးေပၚမွာ မ်က္ရည္ေတြ
အဆက္မျပတ္စီးလို႔ေနတယ္။ မ်က္စိေရွ႕ကအရာေတြ မႈန္၀ါး၀ါးျဖစ္ေနခဲ့တယ္။ ေဆးရံု၀မွာ
ေမေမကို ကၽြန္ေတာ္ေတြ႔လိုက္တယ္။ မ်က္ရည္ေတြကို သုတ္ၿပီး ေမေမကို
ကႊန္ေတာ္ၾကည့္လိုက္တယ္။ ေမေမ့ေခါင္းေပၚမွာ "၁" ဂဏန္းကို
ကၽြန္ေတာ္ရုတ္တရက္ေတြ႔လိုက္တယ္။ ဂေယာင္ေခ်ာက္ခ်ား ေဘးဘီကို
ကၽြန္ေတာ္လွည့္ၾကည့္လိုက္တယ္။ လမ္းသြားလမ္းလာေတြရဲ႕ ေခါင္းေပၚမွာလည္း
"၁"ဂဏန္းလင္းေနတာကို ေတြ႔လိုက္မိတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ ေၾကာက္လန္႔တၾကား
ေနာက္ကိုေျခတစ္လွမ္း ဆုတ္လိုက္မိတယ္။ ရုတ္တရက္ ဘတ္စ္ကားတစ္စီး ကၽြန္ေတာ့္ဆီ
အရွိန္ျပင္းျပင္း ေျပး၀င္လာတယ္။ တုန္႔ျပန္ဖို႔အခ်ိန္မရလိုက္ခင္
ကၽြန္ေတာ္မ်က္စိေရွ႕အရာအားလံုး ေမွာင္အတိက်သြားခဲ့တယ္။

အလင္း...... အလင္းတန္းတစ္ခုကုိ ကၽြန္ေတာ္ေတြ႔လိုက္တယ္။ ေအာ္...
မိုးေတာင္စင္စင္လင္းေနၿပီ။ ပတ္၀န္းက်င္ကို ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ကမ္းေျခတစ္ခုက
ဘန္ဂလို၀ရန္တာမွာ ကၽြန္ေတာ္ေရာက္ေနတယ္။ အိပ္မက္ထဲက နတ္မင္းေပးတဲ့
"ေမြးေန႔လက္ေဆာင္" ကို ကၽြန္ေတာ္ေက်းဇူးတင္မိတယ္။ ဒီလက္ေဆာင္ေၾကာင့္
က်န္ရွိေနတဲ့လမ္းကို ဘယ္လိုဆက္ေလွ်ာက္ရမယ္ဆိုတာကို ကၽြန္ေတာ္နားလည္လိုက္တယ္။

ေနာက္ျပန္ေရတြက္တဲ့ကိန္းကိုေတြ႔မွ ကၽြန္ေတာ္တို႔ဟာ မိသားစု၊ ခ်စ္သူ၊ သူငယ္ခ်င္း
မိတ္ေဆြ၊ ေဆြမ်ဳိးသားခ်င္းေတြကို "ဒီတစ္ႀကိမ္ပဲ ေတြ႔ရေတာ့မယ္" ဆိုၿပီး
တန္းဖိုးထားၾကမလား?

ဒီေန႔ကစ မိဘ၊ ေဆြမ်ဳိးသားခ်င္း၊ သူငယ္ခ်င္း၊ မိသားစု၊ ခ်စ္သူရည္းစားေတြနဲ႔
ေတြ႔ဆံုတဲ့အခါ တန္ဖိုးထားတတ္ၾကဖို႔ ကၽြန္ေတာ္တိုက္တြန္းခ်င္ပါတယ္။ အေၾကာင္းက
ေနာက္ျပန္ေရတြက္တဲ့ကိန္းေတြ ကၽြန္ေတာ္တို႔ဆီ အခ်ိန္မေရြး
က်ေရာက္ႏိုင္လို႔ျဖစ္တယ္!


http://share.youthwant.com.tw/sh.php?id=31022906&do=D

ႏိုင္းႏိုင္းစေန ဘာသာျပန္သည္။

ႏိုင္ငံေရးဆိုတာက ........

> တစ္ေန႔တြင္ သားျဖစ္သူက သူ႔ဖခင္ကိုေမး၏။
> “ေဖေဖ...ႏိုင္ငံေရးဆိုတာ ဘာလဲဟင္”
> ဖခင္ျဖစ္သူက “ေကာင္းၿပီ..ငါ့သား...မင္းကို ေဖေဖ ဥပမာနဲ႔ ရွင္းျပမယ္”
>
> “အင္း...ေဖေဖ က ဒီအိမ္ရဲ႕ အိမ္ေထာင္ဦးစီးျဖစ္တာေၾကာင့္ ေဖေဖ့ကို သမၼတလို႔
> မွတ္လိုက္ေပါ့ကြာ...
> မင္းေမေမကေတာ့ ေငြေၾကးစီမံခန္႔ခြဲသူမို႔ အစိုးရေပါ့ကြာ...
> ေဖေဖတို႔ေတြက သားရဲ႕လိုအင္ဆႏၵမွန္သမွ်ကို ျဖည့္ဆည္းေပးေနရတာဆိုေတာ့ သားကေတာ့
> ျပည္သူလူထု ေနရာကေပါ့...
> ေနာက္...ေဖေဖတို႔အိမ္က ကေလးထိန္းကေတာ့ အလုပ္သမား လူတန္းစားေပါ့ကြာ...
> သားရဲ႕ညီေလးကိုေတာ့ အနာဂတ္လို႔ သတ္မွတ္လိုက္ရေအာင္...
> ကဲ...အခုေဖေဖေျပာတဲ့ ဥပမာကို ေသေသခ်ာခ်ာ စဥ္းစားၿပီး ငါ့သား
> ဘယ္လိုနားလည္လဲဆိုတာ ေဖေဖ့ကိုေျပာျပ..ဟုတ္ၿပီလား...”
> ဒါနဲ႔ သားျဖစ္သူက အဲဒီအေၾကာင္းကို စဥ္းစားရင္းနဲ႔ အိပ္ေပ်ာ္သြားတယ္။
> ညသန္းေခါင္က်ေတာ့ သူ႔ညီငယ္ေလးရဲ႕ စူးစူး၀ါး၀ါး ေအာ္ငိုသံၾကားေတာ့
> ဘာျဖစ္တာပါလိမ့္ကို သြားၾကည့္တဲ့အခါမွာ...
> ကေလးက အႏွီးထဲမွာ အညစ္အေၾကးေတြနဲ႔ ေပေရေနတာကို ေတြ႕လိုက္ရတယ္။
> ဒါနဲ႔ပဲ...သူ႔ညီေလးကို အႏွီးအသစ္လဲေပးဖို႔အတြက္ သူ႔အေမဆီကို သြားၾကည့္တဲ့အခါ
> အေမလုပ္သူက ႏွစ္ႏွစ္ၿခိဳက္ၿခိဳက္ အိပ္ေမာက်ေနတာကို ေတြ႔ရတယ္။
> အေမကို႔ မႏိုးေစခ်င္တဲ့ သားငယ္ေလးဟာ ကေလးထိန္းကို သြားရွာမယ္ဆိုၿပီး
> ကေလးထိန္းရဲ႕ အခန္းေရွ႕ကိုေရာက္ေတာ့ တံခါးပိတ္ထားတာကို ေတြ႔ရျပန္ေရာ။
> ဒါနဲ႔ ေသာ့ေပါက္ေလးကေနေခ်ာင္းၾကည့္လိုက္ေတာ့ သူ႔ဖခင္ျဖစ္သူကို
> ကေလးထိန္းအမ်ိဳးသမီးနဲ႔ အတူတူ အိပ္ယာေပၚမွာ ေတြ႔လုိက္ရတယ္။
> ေနာက္ဆံုးေတာ့ သူလည္း လက္ေလ်ာ့ၿပီး ျပန္အိပ္လိုက္ေတာ့တယ္။
> ေနာက္ေန႔မနက္လင္းေတာ့ ဖခင္ျဖစ္သူဆီသြားၿပီး ...
> “ေဖေဖ...သား..ႏိုင္ငံေရးရဲ႕သေဘာတရားကို နားလည္သြားၿပီ...” လို႔ေျပာလိုက္တယ္။
> “ေကာင္းတယ္..ငါ့သား..ဒါနဲ႔ မင္းနားလည္သလို ေဖေဖ့ကို ျပန္ေျပာျပစမ္း ” လို႔
> ဖခင္ကေျပာလိုက္တယ္။
> “သမၼတက အလုပ္သမားလူတန္းစားနဲ႔ ေဖာက္ျပန္ေနခ်ိန္မွာ အစိုးရက
> ႏွစ္ႏွစ္ၿခိဳက္ၿခိဳက္ အိပ္ေပ်ာ္ေနတယ္...
> ျပည္သူလူထုကေတာ့ လ်စ္လ်ဴရႈခံထားရၿပီး အနာဂတ္ကေတာ့
> ရစရာမရွိေအာင္စုတ္ျပတ္ေနတာပဲ...” လို႔ေျပာလိုက္တယ္။

Miss Myanmar, Moe Set Wine.

                                            Miss Myanmar, Moe Set Wine.

Moe Set Wine (born in Yangon on May 20, 1988) is a Myanmar beauty pageant titleholder who won Miss Universe Myanmar title in 2013. She will represent Myanmar in Miss Universe 2013 in Moscow, Russia. Wine will be the first lady from Myanmar to represent the country in Miss Universe since 1961.She will represent Myanmar under its new name, the last one representing the country represented under its earlier name Burma.

*သတိထားေလ အမွားလုပ္မိေလ*

ေတာင္ေပၚမွာရွိတဲ့ ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းတစ္ေက်ာင္းက
ဘုန္းၾကီးတစ္ပါးဟာကိုရင္တစ္ပါးကို ေတာင္ေအာက္လြတ္ျပီး
ဆီအဝယ္ခိုင္းခဲ့တယ္။
ကိုရင္ဆီမဝယ္ထြက္ခင္ ဘုန္းၾကီးက ဆီထည့္ဖို႔ ခြက္တစ္လံုးေပးျပီး "
ေက်ာင္းမွာ အသံုးစရိတ္ မလံုေလာက္တဲ့အတြက္ ဆီကို လံုးဝ မဖိတ္စင္ေအာင္
ဂရုတစိုက္ ထည့္ခဲ့ပါ ကိုရင္" လို႔ သတိေပး မွာၾကားလိုက္တယ္။ ကိုရင္က
ေတာင္ေအာက္ဆင္း ဆီဝယ္ျပီးေနာက္ ေတာင္ေပၚကို ျပန္လာလာခဲ့တယ္။
လမ္းမွာ ဘုန္းၾကီးရဲ႕ အမွာစကားကို ျပန္ၾကားေယာင္ျပီး လက္ထဲကဆီဖိတ္မွာ
အရမ္းစိုးရိမ္ခဲ့တယ္။ ဒါေၾကာင့္ ဆီခြက္ကိုပဲ စိုက္ၾကည့္ျပီး
ေတာင္ေပၚလမ္းအတိုင္း တက္လာခဲ့တယ္။ ေဘးဘီကိုလဲ မၾကည့္ရဲခဲ့သလို
ေရွ႕ကလမ္းကိုလည္း မၾကည့္ခဲ့ဘူး။ အဲဒီလိုနဲ႔ ေက်ာင္းေရာက္ခါနီးမွာ
ေရွ႕ကိုမၾကည့္ခဲ့တာေၾကာင့္ ခ်ဳိင့္တစ္ခုကို နင္းမိျပီး
ယိုင္လဲသြားခဲ့တယ္။ လက္ထဲကဆီ သံုးပံုတစ္ပံုေလာက္ ဖိတ္သြားခဲ့တယ္။
ဘုန္းၾကီးဆူေတာ့မယ္ဆိုတ့ဲ အေတြးနဲ႔ ကိုရင္ဟာ ေၾကာက္လန္႔ျပီး
လက္ေတြတုန္လာခဲ့တယ္။ ဆီခြက္ကို အျငိမ္မကိုင္ႏိုင္ခဲ့လို႔ ဆီခြက္ဟာ
မီးဖိုေခ်ာင္အေရာက္မွာ တစ္ဝက္သာက်န္ခဲ့ေတာ့တယ္။

ဒါကို ဘုန္းၾကီးကသိေတာ့ ကိုရင္ကို စိတ္ဆိုးျပီး "ေသခ်ာယူခဲ့ပါလို႔
မွာထားရက္နဲ႔ ဖိတ္ျဖစ္ေအာင္ဖိတ္ခဲ့ေသးတယ္" ဆိုျပီး ဆူေတာ့ ကိုရင္
စိတ္မေကာင္းျဖစ္ခဲ့ရတယ္။ ဒီအျဖစ္ကို တစ္ျခားဘုန္းၾကီးတစ္ပါးက သိေတာ့
ကိုရင္ကိုေခၚျပီး ႏွစ္သိမ့္လိုက္တယ္။ အဲဒီေနာက္ ကိုရင္ကိုေခၚျပီး
"ကိုရင္ကို ဆီသြားဝယ္ခိုင္းအုန္းမယ္။ ဒီတစ္ေခါက္သြားရင္ လမ္းေပၚမွာ
ကိုရင္ေတြ႔တဲ့ လူ၊ ပစၥည္းမွန္သမွ် ဘုန္းၾကီးကို ျပန္ေလွ်ာက္ရမယ္" လို႔
မွာလိုက္တယ္။

ဘုန္းၾကီးစကားကို ၾကားေတာ့ ကိုရင္က မသြားခ်င္ခဲ့ဘူး။ ပထမတစ္ေခါက္က
ဆီခြက္ကို မဖိတ္ေအာင္ မယူႏိုင္ခဲ့တဲ့အျပင္ ဒီတစ္ေခါက္က ေဘးဝဲယာကို
ၾကည့္ရမယ္ဆိုေတာ့ ဒီအလုပ္ကို သူလုပ္ႏိုင္မွာ မဟုတ္ဘူးလို႔ ထင္ေနခဲ့တယ္။
ဒါေပမယ့္ ဘုန္းၾကီးရဲ႕ တိုက္တြန္းမႈေၾကာင့္ မျဖစ္မေန သူသြားခဲ့ရျပန္တယ္။

ဆီဝယ္ျပီး အျပန္လမ္းမွာ ကိုရင္က ေဘးဝဲယာကို ၾကည့္ျပီး ျပန္လာခဲ့တယ္။
ေပ်ာ္ေပ်ာ္ပါးပါး ေဆာ့ကစားေနၾကတဲ့ ကေလးေတြ၊ ေတာေတာင္ရဲ႕အလွကို ခံစားရင္း၊
လယ္သမားတို႔ရဲ႕ ေလွကားထစ္ စိုက္ခင္းေတြကို ၾကည့္႐ႈရင္း စိတ္ေတြက
ေပါ့ပါးေနခဲ့တယ္။ ပတ္ဝန္းက်င္အလွမွာ နစ္ေမွ်ာေနခဲ့လို႔
ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းေရွ႕ သူေရာက္လို႔ေရာက္လာမွန္း မသိခဲ့ဘူး။
မီးဖိုေခ်ာင္ေရာက္တဲ့အထိ ခြက္ထဲက ဆီက တစ္စက္မွေတာင္ မဖိတ္ခဲ့ပါဘူး။

သတိထားေလ အမွားလုပ္မိေလပါပဲ။ ဒါေၾကာင့္ သင္ယူခ်ိန္မွာျဖစ္ျဖစ္၊
အလုပ္ခ်ိန္မွာျဖစ္ျဖစ္ စိတ္ကို ေပါ့ေပါ့ပါးပါးထားျပီး အေတြ႔အၾကံဳအတြက္
သင္ယူေလ့လာႏိုင္ခဲ့ရင္ အေကာင္းဆံုးပါ။ အေတြ႔အၾကံဳထဲကေန ဘဝရဲ႕
ေပ်ာ္ရႊင္မႈကို ရွာေဖြတတ္သူေတြကမွ စိတ္ရဲ႕ဖိစီးမႈ၊ စိတ္ညစ္မႈေတြနဲ႔
ကင္းေဝးမွာျဖစ္တဲ့အေၾကာင္း ဒီပံုျပင္က ေျပာသြားခဲ့ပါတယ္။

အသက္ရွင္ေရး

"အသက္ရွင္ေရး''
ေရွးေရွးတုန္းက ဂ်ပန္တံငါေတြ ငါးရွဥ့္ဖမ္းထြက္ၾကေတာ့ သူတို႔ရဲ႕ေလွက
ေသးတာေၾကာင့္ ေလွဝမ္းထဲ ဖမ္းရထားတဲ့ ငါးရွဥ့္ေတြဟာ ကမ္းမကပ္ခင္
ေသကုန္ၾကတယ္။ ဒါေပမယ့္ တံငါတစ္ဦးရဲ႕ ေလွအျပင္အဆင္ေတြက တစ္ျခား
တံငါသည္ေတြရဲ႕ ေလွနဲ႔တူတယ္ဆိုေပမယ့္ သူဖမ္းရတဲ့ ငါးရွဥ့္ေတြက
ကမ္းကပ္တဲ့အထိ မေသဘဲ ရွိေနေသးတာကို ေတြ႔ရတယ္။ ဒါေၾကာင့္
သူ႔ငါးရွဥ့္အရွင္ေတြက တစ္ျခားသူေတြထက္ အျမဲေစ်းေကာင္း ပိုရခဲ့တယ္။
ႏွစ္ၾကာလာေတာ့ အဲဒီတံငါသည္ဟာ စုေဆာင္းမိျပီး အရြယ္ေထာက္လာတာေၾကာင့္
ငါးဖမ္းမထြက္ခဲ့ေတာ့ဘူး။ ဒါေပမယ့္ သားကို ငါးရွဥ့္ဖမ္းတဲ့ လွ်ဳိ႕ဝွက္ခ်က္
သင္ေပးလိုက္တယ္။

အဲဒီလွ်ဳိ႕ဝွက္ခ်က္က တံငါသည္ဟာ ေလွဝမ္းထဲမွာ Catfish လို႔ေခၚတဲ့
ငါးတစ္ခ်ဳိ႕ထည့္ထားျပီး ဖမ္းရတဲ့ငါးရွဥ့္ကို Catfish နဲ႔အတူ
ေရာထည့္ထားလိုက္တယ္။ ေရာထည့္ခံရတဲ့ ငါးႏွစ္မ်ဳိးဟာ အခ်င္းခ်င္း
ကိုက္ျဖတ္ၾကတယ္။ Catfish ရဲ႕ တိုက္ခုိက္မႈကို ငါးရွဥ့္က မျဖစ္မေန
ျပန္ခုခံခဲ့ရတယ္။ ငါးရွဥ့္ရဲ႕ "အသက္ရွင္ေရး"ဆိုတဲ့ သဘာဝစိတ္က အျပန္အလွန္
တိုက္ခိုက္မႈေအာက္မွာ အလိုအေလွ်ာက္ ထၾကြလာခဲ့တယ္။ ဒါေၾကာင့္ သူတို႔ဟာ
ကမ္းကပ္တဲ့အထိ မေသဘဲ ရွိေနခဲ့တာျဖစ္တယ္။

တံငါသည္က ဆက္ျပီး သားကို ေျပာျပခဲ့တယ္။ ကမ္းမကပ္ခင္ ေသရတဲ့ ငါးရွဥ့္ေတြက
သူတို႔ကို ဖမ္းမိသြားျပီ။ ဘယ္လိုပဲရုန္းရုန္း လြတ္ေတာ့မွာ
မဟုတ္ဘူးဆိုျပီး ေသဖို႔ကိုပဲ ေစာင့္ေနခဲ့ၾကလို႔ သူတို႔ရဲ႕
အသက္ရွင္ဖို႔ဆိုတဲ့ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္က အလြယ္တကူ ပ်က္စီးခဲ့ရတယ္။ ဒါေၾကာင့္
ေလွဝမ္းထဲမွာ ၾကာၾကာမေနရဘဲ အခ်ိန္တိုအတြင္း ေသသြားၾကတာျဖစ္တယ္။

တံငါသည္က စိန္ေခၚမႈေတြကို သတၱိရွိရွိရင္ဆိုင္ဖို႔၊ စိန္ေခၚမႈေၾကာင့္
ဘဝရဲ႕ အသက္ရွင္ႏိုင္စြမ္းနဲ႔ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္က
ပိုျပီးျပည့္စံုလာမယ့္အေၾကာင္း သားကို သင္ျပေပးခဲ့တယ္။

ဂ်ပန္မိဘေတြက ကိုယ့္သားသမီး ၾကီးျပင္းလို႔ နားလည္မႈအတင့္သင့္ ရွိလာတဲ့အခါ
ဒီပံုျပင္ကို ေျပာျပေလ့ရွိၾကတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ဂ်ပန္လူမ်ဳိးေတြရဲ႕
ဘဝစိန္ေခၚမႈေတြကို ရင္ဆိုင္ရဲတဲ့ သတိၱ၊ စြမ္းရည္ေတြေၾကာင့္ ဂ်ပန္ႏိုင္ငံက
ယေန႔အာရွမွာ အတိုးတက္ဆံုး ႏိုင္ငံျဖစ္ခဲ့တယ္။

Facebook ထဲက comment , like & share !!!

          

                ဒီေန႔ error စဥ္းစားမိတာေလးတစ္ခုကို ေရးခ်င္လို႔ေရးလိုက္တာပါ။
error တို႔အားလံုးက ဒီေန႔ေခတ္ရဲ႕လူငယ္ေတြဆိုေတာ့ internet ကို မသံုးသူမရွိသေလာက္ပါပဲ။
Internet လို႔ေျပာလိုက္တာနဲ႔ Gmail, Facebook,VZO, Twitter ဆိုတာေတြကို ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားေတြးမိၾကမွာပါ ။ ဒါေတြက လူသံုးမ်ားတဲ့ဆိုက္ေတြပဲ။
အဲဒါေတြထဲကမွ error အဓိကေျပာခ်င္တာက  Facebook ထဲကအေၾကာင္းေတြပါ။
အရင္တုန္းကေတာ့ Facebook ကိုဖြင့္တယ္ သူငယ္ခ်င္းရွိမရွိၾကည့္တယ္ ၊သူတို႔ဘာေတြအေၾကာင္းေတြတင္ထားလဲၾကည့္တယ္၊
online မွာရွိတဲ့သူငယ္ခ်င္းနဲ႔စကားေျပာတယ္။ အမ်ားဆံုးလုပ္ျဖစ္တာက ဒီေလာက္ပဲ။
အခုေနာက္ပိုင္းမွ သူငယ္ခ်င္းေတြအေကာင့္ထဲမွာရွိတဲ့လူေတြ ၊ တျခားအေကာင့္ေတြ ၊
Facebook ထဲမွာေတြ႕သမွ် account ေတြကို၀င္ၾကည့္ေတာ့မွ
ျပသနာေပါင္းေျမာက္မ်ားစြာကိုေတြ႕ရေတာ့တာပါပဲ ။
ေဒၚစုနဲ႔ပတ္သက္ၿပီးတစ္ဖက္နဲ႔တစ္ဖက္အျငင္းပြားမႈေတြ ၊
ဦးသိန္းစိန္နဲ႔ပတ္သက္တဲ့မေက်နပ္ခ်က္ေတြ ၊ ႏိုင္ငံေရးနဲ႔ပတ္သက္တဲ့ အျမင္မတူညီမႈေတြ ၊
စစ္တပ္နဲ႔ပတ္သက္ၿပီးတစ္ဖက္နဲ႔တစ္ဖက္ အျမင္မၾကည္လင္မႈေတြ ၊
လူမ်ိဳးေရးပဋိပကၡေတြနဲ႔ပတ္သက္ၿပီး ေျပာဆိုမႈေတြ ၊ အဲဒီလိုကိစၥေပါင္းမ်ားစြာကို
ေတြ႕ရပါတယ္ ။ အဲဒါေတြက ျပသနာလားဆိုေတာ့ မဟုတ္ဘူးဗ် ။
အဲဒီလိုမ်ိဳး Facebook မွာတစ္ေယာက္တင္လိုက္တဲ့အေၾကာင္းအရာကို အမ်ားစုက
၀ိုင္းၿပီးေတာ့ comment ေတြေပးၾက ၊ Like ေတြလုပ္ၾက ၊ Share လုပ္ၾကနဲ႔
ေပ်ာ္စရာေကာင္းပါတယ္ ။ ဒါေပမဲ့ စုန္းျပဴးဆိုတာက ေနရာတကာမွာပါတယ္ဗ်။
ဒီအတိုင္းအျမင္မတူညီလို႔ သေဘာမတူတဲ့အေၾကာင္း comment ေပးတာက
Facebook ရဲ႕သေကၤတတစ္ခုပါပဲ ။ ဒါေပမဲ့ ဆဲဆိုၿပီးေျပာတာေတြ ၊ မိုက္မိုက္ရိုင္းရိုင္းေျပာတာေတြကေတာ့
မျဖစ္သင့္ဘူးလို႔ထင္တာပဲ။
လူဆိုတာက တစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္အျမင္မတူႏိုင္ဘူးေလ ။ အျမင္မတူရင္ရိုင္းရမယ္လို႔လည္း
ဘယ္တရားထဲမွာမွမပါပါဘူးဗ်ာ ။ ဒီေတာ့ ကိုယ္နဲ႔မတူကိုယ့္ရန္သူလို႔မသတ္မွတ္ဘဲနဲ႔
ဒီအတိုင္းေလး ေက်ာ္ဖတ္လိုက္ေပါ့ မဟုတ္ဘူးလား။
ေနာက္တစ္ခုေျပာခ်င္တာက Facebook ကိုသံုးၿပီး လူတစ္ဖက္သားကိုအပုပ္ခ်တာေတြ ၊
ကဲ့ရဲ႕ရႈတ္ခ်တာေတြ လုပ္တဲ့အေၾကာင္းေတြပါ။
အဲဒီလိုလုပ္လိုက္လို႔ ကိုယ့္အတြက္ဘာမ်ားထူးလာႏိုင္လို႔လဲ။
ကိုယ့္ရဲ႕အဲဒီလိုမိုက္ရိုင္းတဲ့လုပ္ရပ္ေၾကာင့္ ခံရတဲ့သူခမ်ာ
ဘယ္ေလာက္၀မ္းနည္းလိုက္မလဲ ။
ကိုယ္မလုပ္ထားတာေတြနဲ႔ကို္ယ္မဟုတ္တဲ့အေၾကာင္းအရာေတြအတြက္
ျပန္ရွင္းျပရတာေတြက ကာယကံရွင္အတြက္ေတာ့့
ေတာ္ေတာ္စိတ္ညစ္ဖို႔ေကာင္းတဲ့ကိစၥပါ။
ကိုယ္ေျပာတာေတြအားလံုးက အမွန္ေတြခ်ည္းပဲဆိုဦးေတာ့
တစ္ဖက္သားနစ္နာမယ့္ကိစၥမ်ိဳးကုို ဘာလို႔လုပ္ခ်င္တာလဲ ။
ဒါကေတာ့ စိတ္ဓာတ္နဲ႔ဆိုင္သြားၿပီလို႔ထင္တာပဲဗ် ။
အဲဒီလိုမ်ိဳးေတြတင္မယ့္အစား ဗဟုသုတရႏိုင္တာေတြ ၊ ကိုယ့္ရဲ႕ခရီးသြားအေတြ႕အႀကံဳေတြ ၊
ကိုယ့္ရဲ႕ကိုယ္ေတြ႕ျဖစ္ရပ္ေတြ ၊ ဟာသေတြ ၊ေနာက္ၿပီး တင္လို႔ရတဲ့ အေၾကာင္းအရာေတြအမ်ားႀကီးပါဗ်ာ။
ဥပမာဗ်ာ - ကိုသက္တန္႔ခ်ိဳလိုမ်ိဳးေပါ့ ။ သူတင္လိုက္တဲ့ status ေတြတိုင္းက အက်ိဳးရွိတဲ့အၾကာင္းအရာေတြပဲဗ် ။(ဒါက error တစ္ေယာက္တည္းရဲ႕
အျမင္လည္းျဖစ္ခ်င္ျဖစ္မွာေပါ့ ) ။ အဲဒီအစ္ကိုႀကီးကို အျပင္မွာလည္းမျမင္ဖူးဘူးဗ်။
သိလည္းမသိဘူး ။ဒါေပမဲ့ သူေရးတဲ့စာေတြဖတ္ၿပီး သူ႔ကိုေတာ့ေလးစားမိတယ္။
အဲဒီလိုေျပာလိုက္လို႔ က်န္တဲ့သူေတြကိုမေလးစားလို႔မဟုတ္ဘူးေနာ္ ။
အကုန္လံုးထည့္ေျပာေနရင္ စာကအရွည္ႀကီးျဖစ္သြားလိမ့္မယ္ ။

အခုေတာင္စာကေတာ္ေတာ္ရွည္ေနၿပီ။ :P
ဒါေတြက error ေတြးမိတဲ့အေၾကာင္းအရာေလးတခ်ိဳ႕ပါ ။
error လည္း အမ်ားႀကီးသိိလို႔ေရးတာမဟုတ္ပါဘူး။ အဲဒီေတာ့
error ရဲ႕စာထဲမွာအမွားပါရင္လည္း ခြင့္လႊတ္ဖို႔ ေတာင္းဆိုခ်င္ပါတယ္ ။
               
                                                                            error virus

ဆီမီးထြန္းညွိပူေဇာ္ၾကစို႔ ...

ဘုရားရွင္ဟာ သီတင္းကၽြတ္လၿပည့္ေန႔မွာ
အဘိဓမၼာတရားေဟာလို႔ၿပီးဆံုးသြားတဲ့အခါ
တာ၀တိ ံသာနတ္ၿပည္ကေနလူ႕ျပည္ကိုၿပန္ၾကြေတာ္မူပါတယ္။
သိၾကားမင္းက တာ၀တိ ံသာနတ္ၿပည္ကေန လူ့႕ၿပည္သကၤႆၿမိဳ႕အထိ
ေစာင္းတန္းၾကီး(၃)သြယ္ ဖန္ဆင္းေပးပါတယ္။
လက်္ာဘက္ေရႊေစာင္းတန္းကေန နတ္ေတြၿခံရံလိုက္ပါလာၾကတယ္။
လတ္၀ဲဘက္ေငြေစာင္းတန္းကေန ၿဗဟၼာေတြၿခံရံလိုက္ပါလာၾကတယ္။
အလယ္ပတၠၿမားေစာင္းတန္းကေန ဘုရားရွင္က ေရာင္ၿခည္ေတာ္(၆)သြယ္ကြန္႔ျမဴးျပီး အံ့ၾသစဖြယ္တင့္တယ္စြာ သကၤႆၿမိဳ႕ကိုဆင္းၾကြေတာ္မူခဲ့ပါတယ္။
အဲဒီလို နတ္ၿပည္ကေနလူ့႕ျပည္ကို
တင့္တယ္သပၸာယ္စြာ ဆင္းၾကြေတာ္မူခဲ့တဲ့ဘုရားရွင္ကိုအာရုံျပဳၿပီး
သီတင္းကၽြတ္လၿပည့္ေန့ေရာက္တိုင္း
ဆီမီးေတြ ထြန္းညိုပူေဇာ္ၿပီးကုသိုလ္ယူေနၾကတာပါ။
ယခုအခ်ိန္ကသီတင္းကၽြတ္လလည္းေရာက္ေနၿပီၿဖစ္ေသာေၾကာင့္
ဆီမီးမ်ားထြန္းညွိပူေဇာ္ဖို႔နဲ႔
မိဘ ၊ဆရာသမားမ်ား ၊ဘိုးဘြားတို႕ကို
ကန္ေတာ့ၿပီးကုသိုလ္ယူႏိုင္ဖို႔ မေမ့ၾကနဲ႔ဦးေနာ္ ...။